Φυσικά, μέρος του μύθου που περιβάλλει τη θρυλική ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία οφείλεται στην τεράστια αγωνιστική της παράδοση -ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για την εταιρεία που έχει να επιδείξει τους περισσότερους τίτλους στην ιστορία της Formula 1. Από την άλλη, βέβαια, το να ισχυριστεί κανείς ότι ο μύθος αυτός είναι προϊόν μόνο των αγωνιστικών ρεκόρ και επιδόσεων φαντάζει κάπως υποτιμητικό. Είναι περίπου σαν να ισχυρίζεσαι ότι ο Leonardo Da Vinci ήταν «απλά» ένας οραματιστής εφευρέτης και όχι ο άνθρωπος που όρισε την ιταλική Αναγέννηση και άλλαξε για τα καλά την ίδια την ιστορία της τέχνης.
Γιατί, τελικά, αν το καλοσκεφτείς, τα μοντέλα της Ferrari δε διαφέρουν και πολύ από τα έργα ενός προικισμένου καλλιτέχνη: Είναι πανάκριβα,σούπερ συλλεκτικάκαι χαρίζουν μοναδικό πρεστίζ στον (τυχερό) κάτοχό τους. Παρότι «γεννήθηκαν» σε μια «Scuderia», σε έναν «στάβλο» δηλαδή, σε μια ταπεινή κωμόπολη ονόματι Maranello κάπου στον μουντό ιταλικό βορρά...
Ως ελάχιστο φόρο τιμής στη Scuderia, λοιπόν, από τα αυτοκίνητα αυτά ξεχωρίσαμε (με πολύ κόπο, είναι η αλήθεια) μόλις δέκα. Όχι απαραίτητα τα καλύτερα, σίγουρα όμως τα πιο ιδιαίτερα, όπως μπορείς να διαπιστώσεις μόνος σου στις σελίδες που ακολουθούν.
Δείτε απίθανη συλλογή με φωτογραφίες:
Ferrari Testarossa 512 TR(Έτος παραγωγής: 1991)
Ό,τι και να πεις για τη «θεά» που έκλεψε τις εντυπώσεις από τα παστέλ συνολάκια και το χαιτίδι του Sonny Crocket στους «Σκληρούς του Μαϊάμι» (σ.σ. τον Don Johnson) αλλά και για την πρωταγωνίστρια του Out Run είναι πολύ λίγο (τι πάει να πει «τι είναι το Out Run»; MAME δεν παίζεις;). Ενημερωτικά, η φωτό που βλέπεις εδώ είναι από την πιο εξελιγμένη 512 TR, η οποία σε σύγκριση με το αρχικό μοντέλο διαθέτει περισσότερα άλογα (428 έναντι 390) αλλά και σαφώς καλύτερη επιτάχυνση (0-100 σε 4,9 δευτερόλεπτα έναντι 5,2 της αρχικής έκδοσης).
Μόνο αγάπη, λατρεμένη...
Ferrari 250GTO (Έτος παραγωγής:1962)
Αν και η ιδέα για τη δημιουργία της προέκυψε μάλλον τυχαία (σ.σ. για την ακρίβεια, από την ανάγκη της Scuderia να δώσει τη δική της, πειστική απάντηση στην E-Type της Jaguar που έκανε πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης το 1961), η 250 GTO έμελλε να εξελιχθεί στην απόλυτη ενσάρκωση της εμμονής της Ferrari για την τελειότητα.
Χρησιμοποιώντας ως βάση την 250 SWB, ο μηχανικός Giotto Bizzarrini αφού πρώτα ρύθμισε εκ νέου τον τρίλιτρο, δωδεκακίλυνδρο κινητήρα κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σε θέση να αποδίδει τριακόσιους ίππους, εν συνεχεία αντικατέστησε το πεντατάχυτο κιβώτιο με ένα τεσσάρων σχέσεων τέσσερα, ενισχύοντας παράλληλα το σασί. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των μετατροπών; Ένα από τα καλύτερα αγωνιστικά οχήματα των '60s, όπως πιστοποιούν εξάλλου και οι τρεις παγκόσμιοι τίτλοι που κέρδισε στην κατηγορία του από το 1962 έως το 1964. Αξίζει να σημειωθεί ακόμη ότι η 250 GTO κατέχει και τον τίτλο του ακριβότερου αυτοκινήτου στην ιστορία, αφού μια από αυτές πουλήθηκε το 2013 σε έναντι του διόλου ευτελούς ποσού των 52 εκατομμυρίων δολαρίων (σ.σ. κάτι παραπάνω από 46 εκατομμύρια Ευρώ).
F70 LaFerrari (Έτοςπαραγωγής: 2013)
Πρόκειται για το αυτοκίνητο που η ίδια η Ferrari έχει βαπτίσει ως «η απόλυτη έκφραση της τελειότητας». Δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να διαφωνήσουμε μαζί τους αφού μέσα στο κολασμένο κορμί της έχουν χωρέσει συνολικά 950 αφιονισμένα άλογα (σ.σ. που προέρχονται από έναν ηλεκτρικό κι έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα 161 και 789 ίππων, αντίστοιχα). Με δεδομένο, βέβαια ότι έχει ν' ανταγωνιστεί την McLaren P1 και την Porsche 918, όλα αυτά φαντάζουν μάλλον φυσιολογικά κι αναμενόμενα.
Ναι, τελικά, κάποια υβριδικά μπορεί να έχουν πλάκα...
Ferrari 250Testa Rossa (Έτος παραγωγής: 1956)
Μια από τις πιο διάσημες όσο και περιζήτητες Ferrari στην ιστορία της αυτοκίνησης, η «αυθεντική» Testa Rossa (σ.σ. που στα ιταλικά σημαίνει «κόκκινο κεφάλι») οφείλει το όνομά της στα κατακόκκινα καλύμματα βαλβίδων που χρησιμοποιούνται στον τρίλιτρο V-12 κινητήρα της.
Αξίζει να σημειωθεί ότι παρά τις νίκες της στις 24 ώρες του Le Mans (σ.σ. το 1958, 1959 και 1961), λόγω της απίστευτης καμπυλότητας του αμαξώματος της, η Testa Rossa αρχικά χλευάστηκε από τους tifosi της Scuderia -γεγονός που, ωστόσο, δεν την εμπόδισε στην πάροδο των χρόνων να εξελιχθεί σε μια από τις πιο ποθητές, σπάνιες αλλά και ακριβές Ferrari όλων των εποχών (σ.σ. η δεύτερη ακριβότερη πίσω από την 250 GTO). Σε αυτά το τελευταίο, βέβαια, ίσως και να συνέβαλε το γεγονός ότι κατασκευάστηκαν μόλις 34 από δαύτες.
Ferrari F40 (Έτος παραγωγής: 1987)
Ο μύθος που την ακολουθεί οφείλεται στο γεγονός ότι είναι το τελευταίο αυτοκίνητο που παρήχθη στο εργοστάσιο της Scuderia υπό της επίβλεψη του «πατριάρχη» Enzo, προτού αυτός εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο στις 14 Αυγούστου του 1988. Φτιαγμένη με «εξωτικά» για την εποχή υλικά και «πατώντας» πάνω στην πολύχρονη πείρα που είχαν αποκομίσει οι Ιταλοί από τη συμμετοχή τους στην Formula 1, η F40 ξεχωρίζει ακόμη για το γεγονός ότι είναι το τελευταίο μοντέλο της Ferrari που διέθετε τούρμπο μέχρι την California T του 2015, αλλά και το πρώτο που έσπασε το φράγμα των τριακοσίων είκοσι χιλιομέτρων την ώρα.
Προφανώς λοιπόν η αεροτομή / σιδερώστρα στο πίσω μέρος της δεν είναι διακοσμητική αφού χωρίς αυτή, η F40 θα απογειωνόταν. Κυριολεκτικά.
Ferrari 456 GTVenice (Έτος παραγωγής: Άγνωστο)
Σε αντίθεση με την «κανονική» 456 που αποτελεί μια από τις πιο βαρετές Ferrari που κατασκευάστηκαν ποτέ (σ.σ. κι όμως, υπάρχουν και τέτοιες...), η «μακρουλή» έκδοσή της με την κωδική ονομασία Venice αποτελεί όχι μόνο ένα από τα πιο ιδιαίτερα αλλά παράλληλα κι ένα από τα πιο σπάνια αυτοκίνητα που βγήκαν ποτέ από τον «στάβλο» του Maranellο.
Σχεδιασμένη από τον Pininfarina για λογαριασμό του πρίγκηπα Jefri Bolkiah του Μπρουνέι, η 456 GT Venice είναι το μόνο τετράθυρο station wagon (!) που έχει παράξει ποτέ η Ferrari, με το κόστος της καθεμίας απ' αυτές να αγγίζει το 1,5 εκατομμύριο δολάρια. (σ.σ. 1,33 εκατομμύρια Ευρώ).
Για την ιστορία αξίζει ν' αναφέρουμε ότι παρότι δημιουργήθηκαν συνολικά επτά τέτοια αυτοκίνητα, ο αδελφός του Σουλτάνου του μικρού αυτού κρατιδίου της νοτιοανατολικής Ασίας αγόρασε μόνο τα έξι, αφήνοντας ένα στ' αζήτητα. Αυτό, για την περίπτωση που ψάχνεσαι ν' αγοράσεις κάτι πιο ευρύχωρο...
Ferrari FXX K (Έτοςπαραγωγής: 2015)
Για την ισχυρότερη Ferrari όλων των εποχών (ΟΚ, μέχρι την επόμενη) τα έχουμε ξαναπεί αναλυτικά.
Και μόνο λόγω της συγκεκριμένης ιδιότητάς της, λοιπόν, δε μπορεί παρά να κατέχει τη δική της, ξεχωριστή θέση στο κομμάτι που διαβάζεις.
Ferrari 375 Mille Miglia Scaglietti "Ingrid Bergman" (Έτος παραγωγής: 1953)
Οι 375 Mille Miglia είναι μερικά εξαιρετικά σπάνια αγωνιστικά αυτοκίνητα που παρήχθησαν το 1953 -τόσο σπάνια ώστε σήμερα να είμαστε βέβαιοι μόνο για την ύπαρξη πέντε τέτοιων αυτοκινήτων. Το πιο διάσημο από αυτά τα οχήματα είναι αυτό που βλέπεις εδώ και οφείλει το όνομά του στην ηθοποιό Ingrid Bergman, η οποία το έλαβε ως δώρο από τον τότε σύζυγό της, Ιταλό σκηνοθέτη Roberto Rossellini.
Ferrari F60Enzo (Έτος παραγωγής: 2002)
Όταν έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 2002, η F60 «Enzo» ήταν απλά ένα όχημα που έμοιαζε σαν να είχε τηλεμεταφερθεί στις αρχές της νέας χιλιετίας από το μακρινό μέλλον -ακριβώς όπως αρμόζει, δηλαδή σε ένα όχημα που λειτουργεί ως ελάχιστος φόρος τιμής στον άνθρωπο που δημιούργησε τη φίρμα με το αλογάκι.
Όπως υποψιάζεσαι λοιπόν, η «Enzo» ήταν οπλισμένη σαν αστακός, μοστράροντας την αφρόκρεμα της τεχνολογίας που διέθεταν τα μονοθέσια της Ferrari στην Formula 1 λίγο μετά το millennium, όπως για παράδειγμα κεραμικά δισκόφρενα και επιλογέα ταχυτήτων στο τιμόνι, ενώ επιπλέον ήταν «κτισμένη» γύρω από ένα carbon fibre tub (σ.σ. μια «μπανιέρα» από ανθρακονήματα).
Φυσικά, αναλόγων προδιαγραφών ήταν και ο κινητήρας, με το εξάλιτρο V-12 «κτήνος» της να αποδίδει 660 άλογα, επιτρέποντάς της έτσι να διακτινιστεί από τη στάση στα πρώτα 100 χιλιόμετρα σε μόλις 3,4 δευτερόλεπτα και να πιάσει τελική 350 χιλιομέτρων την ώρα.
Ferrari 330 P4 Berlinetta(Έτος παραγωγής: 1967)
Δεν χωράει η παραμικρή αμφιβολία ότι πρόκειται για μια από τις πιο εντυπωσιακές όσο κι επαναστατικές Ferrari που βγήκαν ποτέ από το Maranello, με τόσο σέξι και προκλητικές καμπύλες που θα έκαναν ακόμη και την Kim Kardashian να σκάσει από τη ζήλια της.
Για την ιστορία, η 330 P4 Berlinetta προέκυψε από ένα πείσμα του Enzo Ferrari, ο οποίος αφού είδε τα αγωνιστικά της Scuderia να χάνουν στις 24 Ώρες του Le Mans του 1966 από τα «ιπτάμενα» Ford GT40, έδωσε εντολή στον αρχιμηχανικό του, Mauro Foghieri να δημιουργήσει ένα αυτοκίνητο «που θα κερδίσει τους Αμερικάνους».
Έχοντας λοιπόν κατά νου την εντολή του Αφεντικού, ο Foghieri μαζί με την ομάδα του δημιούργησαν μέσα σε μερικούς μόλις μήνες το όχημα που βλέπεις εδώ. Έναν κανονικό θρύλο της αυτοκίνησης που την επόμενη κιόλας χρονιά κέρδισε τους αγώνες των 24 Ωρών της Daytona και των 1000 χιλιομέτρων της Monza αλλά και τη δεύτερη και τρίτη θέση στο Le Mans, χαρίζοντας τελικά στους Ιταλούς το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής τη χρονιά εκείνη.
